Demaskeren

Vandaag fietst een vrouw voorbij,
ik roep haar naam.
Neen, zegt ze, dat ben ik niet.
Na maanden maskeren,
leren,
zien wat ik zie,
niet wat ik vermoed.

oogig

Dichtgedicht

Een gedicht kan,
en moet niet moeilijk,
liefst feestelijk
op deze gewone
ochtend, ongewone
dag, ongewonere
week, gewoner
jaar, je weet wel,
geniet van wat wel,
en laat even wat niet.
Warme knuffels
en zoiets als truffels
dat rijmt
en lijmt.
Fijne dag
met werk
en zwerk.

Léglise

Stilaan
nadert het uur
van vertrek,
afscheid
nemen van een plek,
meenemen van schrijvens
en herinneringen
aan
een fijn huis en
mensen.
Als overgang tussen
werkplicht en pen-sioen
een mooie droom
die werkelijk werd, start
van een schrijfreis,
en dat alles
in een
plaats, met de naam
Léglise,
bijna mystiek,
welkom in de nieuwe
kerk van schrijven.

Léglise, 4 september 2020

Vertrekhal

Jij bent mij lief

Jij bent mij lief
liever dan alles ooit
tevoren 
liever dan alles ooit
zal zijn

Jij bent mij lief
ik kan het niet anders zeggen 

Jij bent mij lief 
in alle toonaarden 

Jij bent mij lief
in alle akkoorden 

Jij bent mij lief 
in alle momenten 

Jij bent mij lief
in alle vormen 

Jij bent mij lief
in alle tempi

Jij bent mij lief 
zoals je bent 
altijd 
niet meer of niet minder
Jij bent mij lief

Hasselt, 29 juni 2020 

De stad overvallen

De stad overvallen
door tuig, gemaskerd,
gemaskerden,
gemaskeerd door
een hoofddoek,
gisteren verguisd
als vernederend,
nu essentieel,
geboden met straffen,
als stokken achter
de deur, bijna gesloten,
want dat ding,
je weet wel,
dat C-ding, was
en is niet op vakantie.

Dus loopt ieder
met gemaskerd gezicht,
wat een zicht,
gelukkig niet
een masker
bedrukkend, met
Vlaamsche vlag.
Of breng ik hier
dwazen op sporen,
om te scoren.

De stad overvallen,
wat niet mocht,
moet. En zie
ik daar een gezicht,
dan zing ik
Zet de maskers maar op
en verberg uwe kop
zodat niemand kan zien
of je Jan bent of Pien

Hasselt, 26 juli in het jaar van de grote C

Aan mijn jarige zelf

Aan mijn jarige zelf, 

Nu ik ouder ben, haar laat groeien, 
na al die jaren, 
zend ik je deze kaart,
jarige wensen en een les. 

Ik heb je nog steeds nodig
Ik zal je steeds blijven voeden*
Nu, nu ik ben sixty four. 

Hendrik 
2 juli 2020 

*met mate

De vlucht

Hij liep op het dorpsplein, wrong zich door de menigte en zag het spektakel: mannen, gekleed in dierenvellen, sprongen rond op het opzwepend ritme van de trommels. De jongen stuiterde mee op zijn soepele benen, onbezorgd.
Een oude vrouw betastte zijn arm met haar ruwe, eeltige hand. Hij ving de geur op die hem voor de rest van zijn leven zou bijblijven, een mengeling van palmolie, zoet vermengd met het zure zweet.
Hij wist toen nog niet dat hij verder zou opgroeien in een witte wereld waarin de aanraking van de huid van een zwarte vrouw voor hem een zeldzaamheid zou worden.
De jongen keek naar het schouwspel, begreep instinctief het verhaal waarin de blanke heerser vol spot werd geïmiteerd, in zijn pracht en praal van witte pakken en blinkende eretekens. Het ritme dreef hem de kring in. De tamtams versnelden, hij gleed mee. Tot een hand hem tegenhield, het was hun boy.
‘Ga terug, Nazaire, dit is niet jouw wereld. Ga terug!’
Verbouwereerd keek de jongen de vertrouwde persoon aan.
‘Waarom?’
‘Dit is jouw wereld niet. Jij bent wit en wij zijn zwart en dat zal altijd zo zijn.’
De jongen draaide zich om en liep, liep helemaal uit Afrika, om nooit meer terug te keren.

Ik zag vandaag bloemen staan

Ik zag vandaag bloemen staan
met kleuren fel geel en rood
Ik dacht mmmmm
en nam ze mee naar huis
En ofschoon
bestemd voor een lieve coronavriendin
staan ze hier met knoppen
als pruimen zo groot
met kleuren fel geel en rood

Misschien komt ze

essentieel

de bloemen halen?

Tulpen

Wakker worden

Wakker worden
even blijven
liggen tussen droom
en wat is en wat nog niets is…

Wakker worden